13 Şubat 2008 Çarşamba

BAŞLIKSIZ...




İçimde ne fırtınalar kopuyor kimse bilmiyor.Uçurumun kıyısındayken,tutunacak tek dalım,tek dostum varken birileri daha elimi tutmaya yelteniyorlar.Gerçekten istiyorlar mı yoksa onları başka istekler mi itiyor bu yeltenişe bilemiyorum?..Her yakarışta bir başkaldırış var mıdır hayat sahnemde başkaları tarafından oynanan???Kendimi unutacak kadar çok mu veriyorum bazı şeyleri yüreğimden?Cevaplayamadığım bunca soru yığınının içinde gitgide kayboluyor muyum yada her defasında girdap içine kendimi ben mi itiyorum?Her seferinde dönüp dolaşıp aynı yere geldiğimi düşündüğüm zamanları boşa harcadığımın farkındayım;ki böyle düşünen yalnız ben değilimdir sanıyorum…İnsan bazen gittiği yolun nereye varacağını bilemiyor.Belki de her seferinde aynı yolu defalarca gidip geliyor yada öyle sanıyor.Ama bir şey var ki hayatın bize gösterdiği yönde ilerlemek zannediyorum ki her zaman daha doğru oluyor.Kimi zaman kalbimizin hissettiğine dönüş yapmak isteriz ama varacağımız nokta neresi bilemeyiz.Bunu öğrenmek için çabaladığımızda bazen doğrulara bazen ise kendimizi bile unutacağımız yanlışlara geliriz.Bir kısır döngü gibi gözükse de bu durum her şeyin bize odaklandığının,bizde noktalandığının farkında değilizdir aslında.Yaşamak öyle basit bir olaydan ibaret değil halbuki.Hakikate,bütünlüğe ulaşacağımız safhalarda kendimizi unutmak bir kenara dursun başkalarının bile bizimle aynı yolda ilerleyebileceğini unutmamalı asıl o zaman her şeyi hatırlamalı ve yolumuzda bulunan her yanlışı doğruya çevirebilmeyi amaçlayan nefeslerden olmalıyız…

NOT:Uzun zamandır yazı yazmıyordum,içimden geldi,yeniden buluşmak istedim:)Yazının sonunda kullandığım nefes kelimesini insanlar olarak tabir-i caizse kullanmış bulunuyorum.Sebebi ise insan nefes alır yaşar ve vakti geldiğinde nefes verir ölür.yani insan nefestir kendi fikrimce sevgiler…